Chromosom 11 ma 134,5 miliona par zasad, które opisują 1524 genów kodujących białka i 765 pseudogenów. Z mutacjami w obrębie tego chromosomu łączy się 171 ludzkich chorób. Jak zwykle kilka przykładów można znaleźć w Wikipedii.
Prawdopodobnie chromosom ten odpowiada w całości jednemu z chromosomów przodka ssaków. Analiza chromosomu 11 i jego odpowiedników u różnych małp wąskonosych wskazuje, że w różnych liniach rodowych zmieniła się pozycja centromeru. U eukariotów nie istnieje określona sekwencja DNA, która oznaczałaby centromer – składa się on zwykle ze sporego bloku repetytywnych sekwencji. Sygnał o jego położeniu na potomnych chromosomach jest przekazywany za pomocą mechanizmów epigenetycznych. Zaproponowano, że także za zmianę położenia centromeru odpowiadają mechanizmy epigenetyczne. Ponadto pewną rolę w tym procesie mogą odgrywać “uśpione” sekwencje lub struktury chromatyny, które potencjalnie mogą pełnić funkcje centromeru. Inna teoria sugeruje, że niestabilne miejsca genomu, w których często zachodzą duplikacje, mogą powodować włączenie mechanizmów naprawczych, które doprowadzają do powstania nowego centromeru (Ferreri i in. 2005). Zmiana położenia centromeru może powodować zaburzenia u osobnika, któremu się to przydarzyło (Warburton, 2004), ale odnotowano już przypadki, gdzie przesunięcie centromeru nie wywołuje żadnych objawów, a zmieniony chromosom jest przekazywany potomstwu (Amor i in. 2004).
