Strona główna > biologia, ewolucja, nauka > Genetyka molekularna Mendla

Genetyka molekularna Mendla

Styczeń 24, 2007 Dodaj komentarz Go to comments

Genetyka zaczęła się od Grzegorza Mendla i jego badań nad dziedziczeniem cech u groszku Pisum sativum. W roku 1866 ogłosił ich wyniki w pracy „Badania nad mieszańcami roślin„. Opisał tam dziedziczenie siedmiu różnych cech, między innymi koloru kwiatów czy koloru liścienia (czyli tego, co jest we wnętrzu nasion). Te badania pozwoliły sformułować prawa Mendla – prawo czystości gamet i prawo niezależnej segregacji cech. Na marginesie dodam, że od dawna podejrzewa się Mendla o poprawianie wyników, bo liczby, które podał, są zbyt idealne.

W czasach Mendla można było badać cechy fenotypowe, ale nie dało się sprawdzić, co za gen stoi za daną cechą. Takie możliwości pojawiły się dużo później. I oczywiście znaleźli się tacy, których zainteresowało, co właściwie badał Grzegorz Mendel. Niedawno Science doniosło, że udało się rozwikłać zagadkę trzeciego spośród siedmiu genów kodujących badane przez niego cechy.

Pierwszym był gen R (rugosus) odpowiedzialny za to, czy nasiona są gładkie, czy też pomarszczone. Okazało się, że koduje on enzym SBEI, biorący udział w biosyntezie skrobii, zaś mutacja dająca pomarszczone nasiona spowodowana jest wklejeniem w środek genu sekwencji przypominającej transpozon występujący u kukurydzy. Jako drugi zidentyfikowano gen Le odpowiedzialny za długość łodyżki, który koduje enzym biorący udział w syntezie giberelin, hormonów roślinnych, które wpływają między innymi na wzrost pędu. Mutacja powodująca karłowatość pędów polega na zamianie pojedynczego aminokwasu w białku (z alaniny na treoninę). Teraz poznaliśmy trzeci spośród mendlowskich genów. Udało się go znaleźć porównując sekwencje groszku Pisum sativum, rośliny modelowej, czyli rzodkiewnika Arabidopsis thaliana, i kostrzewy łąkowej Festuca pratensis. Również zsekwencjonowany w całości genom ryżu może się pochwalić homologiczną sekwencją. Jest to gen zwany sgr – staygreen, czyli wiecznie zielony, którego ekspresja zachodzi podczas starzenia się rośliny, a produkt jest białkiem specyficznym dla chloroplastów. Mutacje w genie sgr zaburzają starzenie się roślin – liście i liścienie nie żółkną, nawet w warunkach suszy – przez spowolnienie rozkładu chlorofilu.

Jakie są sposoby na uzyskanie wiecznie zielonych roślin? Po pierwsze roślina może opóźnić rozpoczęcie procesu starzenia się, ale kiedy on się już zacznie, będzie tracić barwnik i funkcje w normalnym tempie. Po drugie, może rozpocząć żółknięcie we właściwym momencie, ale robić to wolniej. Po trzecie, może normalnie się starzeć i zatrzymywać funkcje, ale nie rozkładać chlorofilu. Może też nastąpić szybka śmierć tkanek. Ostatnia możliwość to zwiększenie ilości pigmentu w roślinie – wtedy nawet normalne starzenie się nie będzie aż tak widoczne. O różnych mutacjach powodujących, że rośliny są wiecznie zielone, można poczytać tu.

No to zostały jeszcze cztery geny Mendla. Który następny?

 

Kategorie:biologia, ewolucja, nauka
  1. Styczeń 26, 2007 o 6:49 pm

    a moze stworzysz panteon wielkich genetykow? proponuje T. Dobhzansky’ego😉 wspanialy apostol genetyki.

  2. Styczeń 26, 2007 o 7:48 pm

    myślałam o tym. albo o kobietach w nauce. ale na razie są chromosomy na niedzielę😉
    miło, że się odezwałeś

  3. Kwiecień 3, 2007 o 4:20 pm

    chwd wrogom ;].Paly jestescie i tyle.A tak powaznie to fajnie napisane, przyda sie na biologie na referat ;]

  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: