Strona główna > biologia, nauka > Zmiana promotora czyli duże wyciszające RNA

Zmiana promotora czyli duże wyciszające RNA

Ludzki gen DHFR znajduje się na chromosomie 5, a w genomie mamy jeszcze co najmniej 4 pseudogeny DHFR. Jeden z nich – zlokalizowany na chromosomie 18 DHFRP1 – musiał się pojawić stosunkowo niedawno, bo jego sekwencja jest w 100% homologiczna z cDNA dla DHFR, a ponadto pseudogen ten nie występuje u wszystkich ludzi, i do tego jego występowanie do pewnego stopnia jest skorelowane z przynależnością do niektórych grup etnicznych. Działający gen DHFR koduje reduktazę dihydrofolianową, enzym biorący udział w przemianach kwasu foliowego niezbędnego do syntezy nukleotydów. Niedobory kwasu foliowego są przyczyną uszkodzeń cewy nerwowej płodu, dlatego zaleca się przyjmowanie go kobietom planującym zajście w ciążę i ciężarnym. Być może przyjmowanie kwasu foliowego zmniejsza też ryzyko zapadnięcia na chorobę Alzheimera. Podejrzewano, że mutacje w DHFR mogą być związane z podwyższonym ryzykiem wystąpienia rozszczepu kręgosłupa u dzieci osób z mutacją, ale późniejsze badania nie wykazały takiego związku. Na reduktazę dihydrofolianową działają niektóre antybiotyki, leki przeciwmalaryczne i przeciwnowotworowe.

Ludzki gen DHFR ma dwa promotory, co samo w sobie nie jest niczym niezwykłym, gdyż alternatywne promotory występują u wielu innych genów. Ten pierwszy, położony bliżej genu, odpowiada za transkrypcję 99% RNA. Ekspresja białka DHFR jest wyciszona w komórkach, które nie szykują się do podziału. W tym samym czasie obserwuje się akumulację transkryptu pochodzącego z drugiego promotora, położonego o 400 par zasad dalej. Wiadomo, że transkrypt uzyskiwany z drugiego promotora zaburza transkrypcję z głównego promotora, prawdopodobnie uniemożliwiając powstanie kompleksu preinicjacyjnego – czyli związania się z DNA czynników transkrypcyjnych i polimerazy RNA. Akoulitchev z zespołem postanowił sprawdzić, jak to się dzieje. Zaobserwowali, że z samego głównego promotora transkrypcja w probówce idzie pełną parą, z samego drugiego tylko trochę, ale kiedy się je połączy w jednej cząsteczce DNA tak, jak są ustawione w naturze, to transkrypcja z głównego promotora spada. Ten sam efekt zaobserwowali, kiedy każdy promotor był na innej cząsteczce DNA, ale tylko wtedy, kiedy transkrypt z drugiego promotora zawierał sekwencję pierwszego promotora. Zatem nie chodzi tu o konkurencję między promotorami, ale o konkretną cząsteczkę RNA. Okazało się, że nie pozwala ona na przyłączenie do głównego promotora białek TBP i TFIIB, od których zaczyna się budowanie kompleksu preinicjacyjnego, a dodatkowo wygląda na to, że sama wiąże się z TFIIB. Naukowcy sprawdzili więc, jak to wygląda w komórkach, i okazało się, że faktycznie ów krótki transkrypt w komórkach spoczynkowych jest związany z TFIIB, i że unieczynnienie tego transkryptu powoduje rozpoczęcie transkrypcji z głównego promotora. W ten sposób udało się opisać mechanizm wyciszania transkrypcji w komórce za pomocą specyficznej dla promotora cząsteczki RNA, i to nie jakiegoś dwudziestonukleotydowego maleństwa, jak to jest w interferencji RNA (RNAi), ale porządnego kilkusetnukleotydowego transkryptu.

Kategorie:biologia, nauka Tags:
  1. Brak komentarzy.
  1. No trackbacks yet.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d bloggers like this: